Dzieci, które doświadczają wsparcia i miłości ze strony ojca, są bardziej odporne na stres, mają lepsze wyniki w nauce i są mniej narażone na problemy emocjonalne oraz behawioralne.

Ojciec wpływa pozytywnie na relację z dzieckiem poprzez takie oddziaływania jak:

• Modelowanie zachowań: Ojciec często staje się wzorem do naśladowania. Poprzez swoje zachowanie pokazuje, jak radzić sobie z różnymi sytuacjami życiowymi, jak traktować innych ludzi, a także jak rozwiązywać konflikty.
• Wsparcie emocjonalne: Zainteresowanie tym, co dziecko ma do powiedzenia, zadawanie pytań i okazywanie empatii wzmacnia poczucie wartości dziecka. Okazywanie uczuć, przytulanie, ciepłe słowa i pocieszenie w trudnych chwilach pomagają dzieciom radzić sobie z emocjami. Choć zarówno ojciec, jak i matka oferują wsparcie emocjonalne, ojcowie często robią to w sposób bardziej ukierunkowany na rozwiązywanie problemów. Dzieci mogą czerpać z tego modelu podejście do radzenia sobie z trudnościami i wyzwaniami.
• Czas spędzany z dziećmi: Tata często angażuje dzieci w aktywności fizyczne, sport i zabawy, które uczą współpracy, rywalizacji i radzenia sobie z porażkami. Regularne wspólne chwile, takie jak gra w piłkę, wspólne spacery czy wspólne posiłki, budują więź między ojcem a dzieckiem oraz poczucie bezpieczeństwa.
• Stawianie granic i dyscyplina: Ojciec może być bardziej skłonny do egzekwowania zasad, co uczy dzieci odpowiedzialności i konsekwencji swoich działań. Ustalanie i przestrzeganie zasad, które pomagają dzieciom zrozumieć, czego się od nich oczekuje i jakie są konsekwencje ich działań jest kluczowe dla funkcjonowania w społeczeństwie. Ważne aby robić to bez przemocy słownej czy krzyku. Asertywnie, nie agresywnie.
• Zachęcanie do niezależności i rozwoju: Ojciec często stara się promować samodzielność, co pomaga dzieciom rozwijać pewność siebie i umiejętność podejmowania decyzji. Zachęcanie do nauki, rozwijania zainteresowań i pasji to też ważna rola ojca.

Warto przyjrzeć się poniższym przykładom, które nie sprzyjają lub wręcz uniemożliwiają dobrą relację z dzieckiem:

• Nieobecność: Fizyczna lub emocjonalna nieobecność ojca może prowadzić do poczucia odrzucenia i braku wsparcia, co negatywnie wpływa na rozwój emocjonalny dziecka.
• Krytyka i brak uznania: Ciągła krytyka, brak pochwał i uznania dziecka mogą obniżać jego poczucie własnej wartości.
• Niewłaściwe wzorce: Niewłaściwe zachowania, takie jak agresja i uzależnienia ranią dzieci tak bardzo, że praktycznie przekreślają bliskość między ojcem a dzieckiem.
• Nierówne traktowanie: Faworyzowanie jednego z rodzeństwa lub okazywanie surowości wobec innego może prowadzić do konfliktów rodzinnych i poczucia niesprawiedliwości.
• Brak wsparcia emocjonalnego: Niezdolność do okazywania emocji i wsparcia w trudnych momentach życia dziecka prowadzi do trudności w radzeniu sobie z własnymi emocjami.

Podsumowując: relacja z ojcem odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu zdrowia psychicznego dziecka. Tata, który jest obecny, wspierający i empatyczny, tworzy fundamenty dla zdrowego rozwoju emocjonalnego i społecznego swojego dziecka. Z kolei negatywne zachowania mogą prowadzić do długotrwałych problemów psychicznych i emocjonalnych. Dlatego tak ważne jest, aby ojcowie byli świadomi swojego wpływu i dążyli do budowania pozytywnych relacji ze swoimi dziećmi.

Artykuł Ojciec, tata, tatuś pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Z uwagi na to, że mieszkamy na emigracji, a rodzice często pozostali w Polsce, to jeśli nie mamy możliwości spotkać się osobiście, święto to może być trudne.

Dzień Matki jest smutny też dla tych, którzy stracili swoje matki, bez względu na to, czy relacja z matką była raczej dobra niż raczej trudna. Ten czas to też ogromny ciężar dla tych z nas, które utraciły swoje dzieci i dla tych, które dzieci mieć nie mogą, chociaż bardzo by chciały.

Zapisz się na newsletter

I odbierz ode mnie kwestionariusz zadowolenia z życia

Zapisuję się

Loading…

Zapoznałam/em się z Polityką prywatności i zgadzam się na otrzymywanie newslettera.

Zapisuję się

Loading…

Dzięki!

Teraz kliknij w potwierdzenie, które dostałaś/eś mailem. 

Dzień Matki bywa ogromnie trudnym dniem dla tych, którzy zostali pozostawieni przez swoją matkę na początku swojego życia i byli wychowywani przez innych rodziców. Nie biologiczna mama może i była kochająca, ale nie była biologiczną matką. Ten dzień jest też trudny dla tych, których matka odrzucała wielokrotnie, mimo że była obok. A czasami zawiodła tak bardzo, że relacja z nią jest najbardziej bolesna ze wszystkich. Ci, którzy nie chcą nawet słyszeć o Dniu Matki, prawdopodobnie mieli najtrudniej.

Relacja

Relacja z Matką jako głównym opiekunem jest kluczowa w naszym rozwoju. To od niej uczymy się już od pierwszych dni życia, czy świat jest dobry i będzie spełniał nasze potrzeby, czy też będzie się jawił jako niebezpieczne, nieprzewidywalne miejsce. Relacja z matką potrafi być bardzo skomplikowana. Nie ma idealnych matek. Ale warto być matką świadomą swoich zasobów ale i ograniczeń. Dzięki temu jest szansa na budowanie lepszej relacji z dzieckiem. Bo to od matki zależy, jaka jest relacja między nią a dzieckiem. Zawsze. To ona odpowiada za to, czy jest zbudowana więź, a nie dziecko. Dlatego, gdy matka zgłasza się do mnie z problemem relacji z dzieckiem, pracuję z nią, nie z dzieckiem. Czasami przynosi to zaskakujące efekty.

Osoby które zgłaszają się z różnorakimi problemami z czasem odkrywają skąd biorą się ich trudności. Z reguły mają one początek w dzieciństwie i w relacji z matką. Nie zajmujemy się obwinianiem matek, zajmujemy się na terapii zrozumieniem tego, co się działo. To przynosi ulgę, a z czasem zmianę. 

Artykuł Dzień Matki – święto wszystkich mam pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Czym jest interpłciowość?

Interpłciowość odnosi się do osób, których cechy fizyczne, hormonalne lub genetyczne nie pasują do tradycyjnych definicji męskości i żeńskości. Osoby interpłciowe mogą mieć różne kombinacje obu cech płciowych, takie jak chromosomy, gonady, hormony i cechy płciowe zewnętrzne, które nie mieszczą się w typowych ramach binarnego podziału na mężczyzn i kobiety. Krótko mówiąc, w takim przypadku po urodzeniu dziecka trudno jest stwierdzić czy jest to dziewczynka czy chłopiec.

Interpłciowość może się objawiać na różne sposoby, od widocznych cech fizycznych po różnice wewnątrz ciała, które mogą nie być zauważalne bez badań medycznych.

Okaleczanie

Osoby interpłciowe były i są często narażone na stygmatyzację i niepotrzebne interwencje medyczne w dzieciństwie bez ich zgody. W takim przypadku lekarze decydują się na inwazyjną operację u niemowlaka, czy nawet noworodka i arbitralnie uznają jaką płeć ma mieć dane dziecko. Nie licząc się w ten sposób zupełnie z tym, jak ta osoba będzie funkcjonować w przyszłości.

To jest okaleczanie tych osób. Odbieranie im szansy na bycie sobą. To jest również odbieranie wyboru, jak chcą żyć w przyszłości, zamykanie ich w wąskie ramy standardów, zwyczajne okaleczanie.

W Wielkiej Brytanii robione są bardziej zaawansowane testy genetyczne, hormonalne aby „określić płeć”. Jednak kierunek jest ten sam – określić arbitralnie płeć. A co jeśli uznamy, że są ludzie, którzy nie mają określonej płci i wcale nie chcą się określać? Albo chcieliby mieć szansę się określić świadomie, w późniejszym wieku?

Standardy nie zawsze dobre

Czas najwyższy przestać postrzegać inność w tak oceniający sposób, przycinać ją do założonych standardów. Doceńmy piękno tej inności. Tak, jak ja doceniłam inność białych szafirków, o których istnieniu do niedawna nawet nie wiedziałam. 

Coraz większa świadomość i aktywizm społeczny przyczyniają się do zwiększenia zrozumienia i akceptacji różnorodności płciowej oraz do walki z dyskryminacją i nadmiernymi medycznymi ingerencjami w ciało interpłciowych osób. Jednak do pełnej akceptacji bardzo nam daleko. 

Pamiętajmy, że „inny” nie znaczy „gorszy”.

Artykuł Białe szafirki czyli rzecz o byciu innym. Czym jest interpłciowość pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

• coś z dzieckiem jest ‘nie tak’,
• dziecko jest niegrzeczne,
• dziecko wymaga naprawy, najlepiej przez psychologa,
• dziecko jest złośliwe/ niedobre/ niegrzeczne.

Prawda jest taka, że problemy z dzieckiem wynikają w prostej linii z problemów w relacji z rodzicem/ rodzicami.

Relacja

Za jakość relacji z dzieckiem odpowiadają rodzice, nie dzieci. Brak poczucia bezpieczeństwa dziecka w relacji z rodzicem, brak miłości ale też brak wyznaczania zdrowych granic prowadzą do poważnych kłopotów. Aby uzdrowić relację z dzieckiem i pomóc mu wyjść z emocjonalnych tarapatów potrzebna jest praca rodzica z psychologiem.    

Terapia dla dziecka?

W terapii rodzic ma szansę stać się bardziej świadomy swoich zachowań, które w destrukcyjny sposób wpływają na relację z dzieckiem i ma szansę pracować nad nimi. Uczy się też, jak chronić i wspierać siebie i swoje dziecko w obliczu trudności życiowych. Staje się dzięki temu empatyczny ale i asertywny gdy sytuacja tego wymaga. I to ta relacja jest lecząca dla dziecka. Relacja ze świadomym i empatycznym rodzicem.

Rodzicom często trudno przyjąć, że odpowiedzialność za jakość relacji z dzieckiem, a co za tym idzie zachowanie dziecka, wynika z ich własnych deficytów emocjonalnych lub zwyczajnie z braku wiedzy. Zraniona, najczęściej w jego własnym dzieciństwie, część osobowości rodzica często broni się przed tą prawdą.

Potrzeby rodzica

Praca psychologa polega wtedy na tym, aby rodzic został zauważony, skupiamy się wtedy na jego emocjonalności, potrzebach, matka zostaje dostrzeżona, ojciec doceniony. Praca psychologa z rodzicem, w atmosferze zrozumienia i akceptacji, w bezpiecznych warunkach jest tutaj kluczowa.  Rodzic który zaakceptuje i przyjmie często trudną prawdę o sobie i nawiąże ze sobą kontakt, może nauczyć się zmieniać swoje destrukcyjne zachowania i dzięki temu stworzyć prawdziwą, satysfakcjonującą relację z dzieckiem. Taka dobra i bezpieczna relacja zmienia dziecko. Dlatego terapia dziecka zawsze powinna się zacząć od terapii rodzica.

Zmiana

Rodzice którzy decydują się na taką pracę są zaskoczeni rezultatami. Ich relacja z dzieckiem się zmienia, jest w niej więcej zrozumienia, więcej miłości przy większej ilości zdrowych zasad. Dziecko w takiej sytuacji nie musi mieć kontaktu z psychologiem.

Oczywiście niektóre dzieci mogą wymagać bezpośredniej profesjonalnej pomocy ze względu na różnorodne problemy rozwojowe. I tutaj również, konsultacja rodzica z psychologiem jest kluczowa. Psycholog może wtedy ocenić czy dziecko wymaga pomocy w ramach NHS (National Health Service) i innych organizacji które zajmują się problemami rozwojowymi i może pokierować rodzica jak tą pomoc znaleźć, od czego zacząć i o co się ubiegać w ramach systemu.

Jeśli więc jesteś zmartwioną mamą lub zaniepokojonym tatą, skontaktuj się ze mną, pomogę.

Artykuł Dlaczego praca z rodzicem przynosi efekty w postaci lepszej relacji z dzieckiem – terapia dla dziecka. pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Poród i co dalej?

Kobiety po porodzie przeżywają specyficzny szok. Polega to na tym, że nie są już w ciąży i w zasadzie z dnia na dzień przestają być traktowane wyjątkowo. Stają się matkami. I mają ogarniać oraz dowozić czyli mówiąc inaczej być na posterunku 24/7 i dbać o dziecko.

Teraz ono jest najważniejsze i traktowane wyjątkowo. A ty kobieto, nie zważaj na ból po porodzie, ten fizyczny, i ten psychiczny i wypełniaj swoją rolę. W 100% i non stop.  Tak w skrócie wyglądają społeczne oczekiwania dotyczące młodej mamy, w zasadzie każdej mamy, bez względu na wiek dziecka.

Codziennością kobiet jest dźwiganie ogromu odpowiedzialności – za dziecko, za dom, za organizację, no bo on przecież pracuje.

Brak czasu na własny rozwój, brak czasu na zaspokojenie potrzeb podstawowych jak wypoczynek, odpowiednie odżywianie, czy po prostu brak możliwości świadomej zwracania uwagi na siebie, swoje potrzeby, bo zawsze potrzeby innych są ważniejsze.

Nierealne oczekiwania

Natłok obowiązków wobec rodziny sprawia że jako kobiety staramy się bardziej, oczekujemy że zrobimy wszystko perfekcyjnie, jak na Insta. To oczywiście jest nierealne. To właśnie prowadzi do ogromnej frustracji i często w rezultacie do depresji.

Istnieje fatalne w skutkach społeczne tabu – rzadko kobiety dzielą się doświadczeniem trudu macierzyństwa innym kobietami a to skutkuje poczuciem że jest się tą jedyną, która nie odnajduje się w wypełnianiu rodzinnych ról, jedyną która na nic nie ma czasu, jedyną która się złości i krzyczy na dzieci. Jedyną złą wśród błogosławionych. Kobiety czują się przez to samotne emocjonalnie. A wystarczyłoby otworzyć się przed inną kobietą, inną mamą.

Często kobiety myślą, a na sesjach psychologicznych mówią:

Nie mam na nic ochoty

Nie mam siły nic robić

Brakuje mi siły, żeby opiekować się swoim dzieckiem

Mam w sobie dużo złości, wściekam się i krzyczę

Krzyk, którego nie słychać

Kobiety  źle się czują ze złością, swoją wściekłością, bo nie jest to akceptowalne ogólnie społecznie, ale często też, co bardzo smutne, nie jest akceptowane w najbliższej rodzinie.

To co przeżywam oznacza w ich przeżywaniu, że są beznadziejnymi matkami, że nie radzą sobie i to prowadzi do eskalacji uczucia złości, w dużej mierze na siebie, ale też na partnera, dziecko lub dzieci.

Wszechobecny obraz medialny idealnej matki to taki, że matka zajmuje się dzieckiem perfekcyjnie i w swoim przepięknie zaaranżowanym domu, gotuje w swojej wyposażonej bajecznie kuchni nieziemskie organiczne kolorowe kilkudaniowe posiłki, mając jeszcze czas robić własnoręcznie wymyślne zabawki zgodne z duchem Montessori, bawić się z dzieckiem na dywanie godzinami w najbardziej edukacyjne zabawy świata i czytać mu encyklopedię Brittanica. Przy tym oczywiście owa mama pięknie wygląda, dawno zrzuciła kilogramy po ciąży, a jej promienny uśmiech lśni bardziej niż słońce odbijające się w przydomowym basenie widocznym za oknem.

To są nierealne standardy kreowane przez media, do których z powodzeniem doklejają się przekazy kulturowe prosto z naszego polskiego domu rodzinnego, mówiące że kobieta ogarnia cały dom, bo mąż pracuje i taki jest jej obowiązek. Amen. Fakt jest taki, że te przekazy oczekują że będzie ogarniać cały dom nawet jak partner nie pracuje, lub gdy pracują oboje.

Normy społeczne a depresja

Wystarczy w te przekazy uwierzyć, przyjąć je za normę, starać się w tym wyrabiać i nieszczęście gotowe. A depresja to tylko kwestia czasu, bo żadna kobieta nie jest w stanie sprostać takim wymaganiom.

Trzeba mocno podkreślić że depresja wiąże się z brakiem sił życiowych. To jest taki stan kiedy powinno się dać sobie czas na regenerację, czas dla siebie, czas na odpoczynek, sen. To w macierzyństwie jest bardzo utrudnione, w wielu sytuacjach niemożliwe. To oczywiście  rodzi jeszcze więcej frustracji i złości i głębsze stany depresyjne bo dokłada się myśl że przecież jestem mamą , chcę być mamą, kocham dziecko/dzieci i to uczucie że tak bardzo się w tej roli męczę jest czasami nie do wytrzymania. Częste jest poczucie kobiety że coś jest z nią nie tak skoro tak się czuje.

Kobietom często towarzyszy poczucie osamotnienia w doświadczeniu macierzyństwa i związanym z nim trudnych emocji, poczucie braku zrozumienia przez partnera, brak możliwości poczucia wspólnoty, bo prawie żadna kobieta otwarcie nie chce przyznawać się do takich emocji i w rezultacie każda mama czuje się jakby ona jedyna na świecie przechodziła przez emocjonalne trudności.

Potrzeby kobiet

Kobieta w takiej sytuacji potrzebuje wsparcia emocjonalnego i pomoc psychologa jest czasami niezbędna. Na sesjach, które są coraz bardziej dostępne, bo często odbywają się online, kobieta może zająć się swoimi emocjami, nauczyć się zauważać swoje potrzeby, nauczyć się dbać o siebie biorąc pod uwagę realne możliwości. Może znów poczuć się ‘sobą’.

Prawda jest taka, że skala zjawiska jest ogromna. Ja pokuszę się nawet o stwierdzenie, że jest to jeden z głównych społecznych problemów naszej zachodniej cywilizacji. Kobiety w zachodnim świecie odłączone od naturalnego rodzinnego wsparcia występującego w innych kulturach, gdzie przeważają rodziny wielopokoleniowe, czują się i de facto są bardzo wyizolowane. Mają do wyboru być w domu z dzieckiem i starać się sprostać wszelkim wspomnianym wcześniej oczekiwaniom lub szybko wrócić do pracy, co często przypłacają przytłaczającym poczuciem winy. To drugie rozwiązanie jednak z punktu widzenia dziecka też niestety jest zbyt trudnym doświadczeniem, jeśli dzieje się to zbyt szybko i dziecko nie jest na to gotowe.

Nie bez znaczenia ma fakt że w UK system wspiera rodziny tak, że kobieta, lub drugi opiekun może zostać z dzieckiem do 3 roku życia dziecka. Rozwiązanie to jest poparte wiedzą psychologiczną, że dla dziecka najlepiej jest być głównie w otoczeniu najbliższej rodziny do 3 roku życia właśnie.

Jak pomóc sobie na początku macierzyństwa?

No dobrze. W takim razie jakie jest rozwiązanie?

Trzeba szukać wsparcia. Każdego. Od początku bycia mamą. Korzystać ze wsparcia systemowego, szukać grup mam, poprosić o pomoc koleżankę, rodzinę, jeśli jest to możliwie, zatrudnić pomoc czy nianię na kilka godzin w tygodniu. Może brzmi to banalnie ale dbanie o swój sen, o zdrowe odżywianie, suplementy i czas dla siebie to są kluczowe elementy. To są podstawy. Przy czym czas dla siebie to nie musi być weekend w Spa, to czasem 30 min w kawiarni z książką, gdzie nikt nie woła ‘mama’ a czasem samotny krótki spacer kiedy nikt nic od nas nie chce.

Jeśli takie sposoby wydają się niemożliwe do wdrożenia lub wydają się nie działać i wciąż jesteś smutna, a często też wściekła zapraszam na konsultację:

O MNIE

Artykuł Depresja a macierzyństwo – depresja poporodowa pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.