Polsko-brytyjski dom przed świętami

W polsko-brytyjskich domach zaczyna się wtedy mały kulturowy taniec. Dzieci pytają, kiedy właściwie przychodzi Mikołaj: 6 grudnia, w Wigilię, czy 25 grudnia rano? I w sumie najlepiej, żeby trzy razy, bo tradycja tradycją, ale prezenty to rzecz ważna. W szkołach brytyjskich rusza produkcja kartek świątecznych i listów do Santa, a w domach pachnie pierniczkami, które – w teorii – mają być prezentem dla nauczycieli, a w praktyce znikają po godzinie, bo ktoś „tylko spróbował jednego”.

Pierniczki to zresztą pole do narodowej współpracy. Brytyjskie dzieci z entuzjazmem lukrują polskie serduszka, a polskie dzieci dopytują, czemu Gingerbread Man wygląda, jakby uciekł z bajki. W tle słychać mieszankę kolęd i „Last Christmas”, a na stole spotykają się pierogi, mince pies i pudding, którego skład nadal pozostaje tajemnicą.

Kto co udaje?

Wieczorami rodzice udają, że nie widzą, jak dzieci śledzą „Elf on the Shelf”, a dzieci udają, że wierzą, iż elf naprawdę się rusza. W tym całym zamieszaniu jedno jest pewne – niezależnie od tego, czy śpiewamy „Cichą noc” czy „Jingle Bells”, święta w wersji polsko-brytyjskiej to cudowny chaos pełen śmiechu, lukru i magii. Bo nic tak nie łączy kultur, jak wspólne oczekiwanie na Mikołaja — nawet jeśli każdy czeka na swojego.

Agnieszka

Artykuł Idą Święta pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Emigracja czy dom?

Na szczęście w pewnym momencie zrozumiałam i poczułam, że przynależę do obu światów. Mam dwa domy. Dwa kraje, dwie mentalności, dwie tradycje spotykają się we mnie i w mojej rodzinie tworząc niepowtarzalną układankę. Żeby dojść do tego momentu musiałam zrozumieć i zaakceptować fakt, że nie jestem puzzlem z żadnej z tych układanek, a jestem częścią układanki, którą sama tworzę. Dom to dla mnie uczucie przynależności do świata w którym żyję, do przyrody, do ludzi których kocham i do tych, z którymi pracuję. Dom to moje poczucie bezpieczeństwa wynikające z poczucia kim jestem. I z akceptacji że jestem inna niż kiedyś, a kiedyś będę inna niż teraz. I to jest w porządku.

Mój świat

Na co dzień dom to ciepła kawa rano, którą i tak w trybie ‘morning run’ dopijam już zimną. Dom to bałagan i chaos porozrzucanych zabawek i zgoda na to, że teraz najważniejsze jest zdobienie pierniczków z moją córką. Dom, to mężczyzna, którego wybrałam i którego kocham i który nie jest idealny. Także dom to moje rośliny, którymi się otaczam, to mata do jogi, na której jestem z moim ciałem, to ulubiony obrus na naszym stole. Dom, który stworzyłam wokół siebie jest namacalny i jest ze mną teraz. Jest ważny, nadaje strukturę mojemu życiu. Ale zawsze chcę pamiętać, że prawdziwym domem dla siebie jestem ja sama, moje wewnętrzne poczucie integralności. Ponieważ przeszłam tą długą drogę i wiem, że jest możliwa do przejścia z chęcią towarzyszę w tej drodze innym.

Agnieszka

Artykuł Dom – co oznacza dla Ciebie być w domu? pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Halloween a Święto Zmarłych

Z jednej strony brytyjski Halloween zaprasza do lekkości, zabawy, dystansu do wszystkiego co straszne, również do śmierci. Dzieci w przebraniach biegają po ulicach, zbierają cukierki, a dorośli mają pretekst do imprezy. Z drugiej strony polskie Święto Zmarłych to czas refleksji, powagi, wspomnień i zadumy…

Z psychologicznego punktu widzenia oba święta mają sens. Halloween oswaja nas ze strachem, daje poczucie wspólnoty i odrobinę dystansu do tematu śmierci, nawet pewnego rodzaju obśmianie jej, bo trudno bać się śmierci, kiedy wygląda jak sąsiad w masce z Tesco. Dzień Zaduszny z to przypomina o więzi z tymi, których już nie ma, ale też o tradycji w której wyrastaliśmy, a to ma ogromne znaczenie dla naszej osobistej, jak i narodowej tożsamości.

Wybór

Może więc nie warto wybierać między dynią a chryzantemą? Można postawić znicz na pobliskim cmentarzu, a potem iść na imprezę w przebraniu wiedźmy. Można wyciąć dynię i zapłakać z nostalgii, można powspominać babcię i przy okazji kupić świeczkę zapachową o nazwie „Haunted Forest”.

Łączenie obu tradycji, branie z każdej z nich tego, co jest dla nas dobre, z humorem i dystansem sprawia, że jest nam łatwiej żyć w innym kraju, w innej kulturze. W końcu kto, jak nie my, potrafi w tym samym tygodniu wzruszyć się przy grobie i wygrać konkurs na najlepszy kostium ducha?

Agnieszka

Artykuł Halloween czy Święto Zmarłych – czyli dynia kontra chryzantema pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Dzieci, które doświadczają wsparcia i miłości ze strony ojca, są bardziej odporne na stres, mają lepsze wyniki w nauce i są mniej narażone na problemy emocjonalne oraz behawioralne.

Ojciec wpływa pozytywnie na relację z dzieckiem poprzez takie oddziaływania jak:

• Modelowanie zachowań: Ojciec często staje się wzorem do naśladowania. Poprzez swoje zachowanie pokazuje, jak radzić sobie z różnymi sytuacjami życiowymi, jak traktować innych ludzi, a także jak rozwiązywać konflikty.
• Wsparcie emocjonalne: Zainteresowanie tym, co dziecko ma do powiedzenia, zadawanie pytań i okazywanie empatii wzmacnia poczucie wartości dziecka. Okazywanie uczuć, przytulanie, ciepłe słowa i pocieszenie w trudnych chwilach pomagają dzieciom radzić sobie z emocjami. Choć zarówno ojciec, jak i matka oferują wsparcie emocjonalne, ojcowie często robią to w sposób bardziej ukierunkowany na rozwiązywanie problemów. Dzieci mogą czerpać z tego modelu podejście do radzenia sobie z trudnościami i wyzwaniami.
• Czas spędzany z dziećmi: Tata często angażuje dzieci w aktywności fizyczne, sport i zabawy, które uczą współpracy, rywalizacji i radzenia sobie z porażkami. Regularne wspólne chwile, takie jak gra w piłkę, wspólne spacery czy wspólne posiłki, budują więź między ojcem a dzieckiem oraz poczucie bezpieczeństwa.
• Stawianie granic i dyscyplina: Ojciec może być bardziej skłonny do egzekwowania zasad, co uczy dzieci odpowiedzialności i konsekwencji swoich działań. Ustalanie i przestrzeganie zasad, które pomagają dzieciom zrozumieć, czego się od nich oczekuje i jakie są konsekwencje ich działań jest kluczowe dla funkcjonowania w społeczeństwie. Ważne aby robić to bez przemocy słownej czy krzyku. Asertywnie, nie agresywnie.
• Zachęcanie do niezależności i rozwoju: Ojciec często stara się promować samodzielność, co pomaga dzieciom rozwijać pewność siebie i umiejętność podejmowania decyzji. Zachęcanie do nauki, rozwijania zainteresowań i pasji to też ważna rola ojca.

Warto przyjrzeć się poniższym przykładom, które nie sprzyjają lub wręcz uniemożliwiają dobrą relację z dzieckiem:

• Nieobecność: Fizyczna lub emocjonalna nieobecność ojca może prowadzić do poczucia odrzucenia i braku wsparcia, co negatywnie wpływa na rozwój emocjonalny dziecka.
• Krytyka i brak uznania: Ciągła krytyka, brak pochwał i uznania dziecka mogą obniżać jego poczucie własnej wartości.
• Niewłaściwe wzorce: Niewłaściwe zachowania, takie jak agresja i uzależnienia ranią dzieci tak bardzo, że praktycznie przekreślają bliskość między ojcem a dzieckiem.
• Nierówne traktowanie: Faworyzowanie jednego z rodzeństwa lub okazywanie surowości wobec innego może prowadzić do konfliktów rodzinnych i poczucia niesprawiedliwości.
• Brak wsparcia emocjonalnego: Niezdolność do okazywania emocji i wsparcia w trudnych momentach życia dziecka prowadzi do trudności w radzeniu sobie z własnymi emocjami.

Podsumowując: relacja z ojcem odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu zdrowia psychicznego dziecka. Tata, który jest obecny, wspierający i empatyczny, tworzy fundamenty dla zdrowego rozwoju emocjonalnego i społecznego swojego dziecka. Z kolei negatywne zachowania mogą prowadzić do długotrwałych problemów psychicznych i emocjonalnych. Dlatego tak ważne jest, aby ojcowie byli świadomi swojego wpływu i dążyli do budowania pozytywnych relacji ze swoimi dziećmi.

Artykuł Ojciec, tata, tatuś pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

To, co dzieje się z głową, działa na ciało. Głowa karze wstawać, gdy dzwoni budzik, to ciało wstaje nawet jakby jeszcze chciało pospać. To głowa karze pracować kilkanaście godzin mimo zmęczenia, to ciało robi to, co musi, bo głowa kazała. Głowa karze ciału biegać maratony, to ciało się poddaje i jak ten niewolnik spełnia coraz to bardziej ambitne cele wyprodukowane przez głowę.

Zapisz się na newsletter

I odbierz ode mnie kwestionariusz zadowolenia z życia

Zapisuję się

Loading…

Zapoznałam/em się z Polityką prywatności i zgadzam się na otrzymywanie newslettera.

Zapisuję się

Loading…

Dzięki!

Teraz kliknij w potwierdzenie, które dostałaś/eś mailem. 

Gdy jest na głowie za dużo

Do czego to prowadzi? Masz za dużo na głowie, zadania kłębią się w myślach i zupełnie nie wiesz za co się złapać, a noce są nieprzespane. Tymczasem szybko łapie Cię przeziębienie, bolą plecy, albo stawy, może wypadają włosy, pojawiają się problemy z sercem, z układem pokarmowym, może dzieje się nawet coś bardziej poważnego.

Dlaczego zalecam badania krwi na konsultacji chociaż jestem psychologiem, a nie lekarzem?

Jest to potrzebne aby wykluczyć, że problemy klienta biorą się w prostej linii z zaburzeń somatycznych. Daje to też impuls, by zająć się ciałem, uzupełnić niedobory witamin czy minerałów, czy też uregulować hormony, zacząć dbać o sen, odżywianie, ruch.

Zadbaj o siebie

Jestem gorącą zwolenniczką holistycznego, czyli całościowego podejścia. Ciało i jego stan wpływają na to, jak się czujemy. Dobry sen, spacery i inne formy dbania o ciało jak ćwiczenia, świadomy odpoczynek, to wszystko wpływa na nasze samopoczucie.

Ten, kto próbuje dotrzeć do siebie poprzez ciało i ciału dać pierwszeństwo gdy jest zmęczone, głodne lub spragnione ruchu ten wie, że głowa postawiona na drugim planie od czasu do czasu odpuszcza i daje doświadczać życie.

Agnieszka

Artykuł Co to znaczy, że objawy są psychosomatyczne? pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Dziś świętuję Dzień Dziecka, nie tylko dlatego że mam dziecko, ale też dlatego, że pamiętam, że w jakiejś części wciąż jestem dzieckiem.  Nie zapominam o moim wewnętrznym dziecku, małej dziewczynce, która też lubi bajki, lubi układać klocki, a nader wszystko uwielbia rysować i malować. Gdy takie aktywności z moją córką mnie męczą, wiem, że zwyczajnie potrzebuję odpoczynku, a nie, że jestem beznadziejną mamą.

Zapisz się na newsletter

I odbierz ode mnie kwestionariusz zadowolenia z życia

Zapisuję się

Loading…

Zapoznałam/em się z Polityką prywatności i zgadzam się na otrzymywanie newslettera.

Zapisuję się

Loading…

Dzięki!

Teraz kliknij w potwierdzenie, które dostałaś/eś mailem. 

Wewnętrzne dziecko

Wewnętrzne dziecko to nie jakiś wydumany byt, to my. Tak często oddzielamy się od siebie samych z dzieciństwa, zapominając o sobie z przeszłości. To odcięcie prowadzi do trudności w życiu, bo oprócz trudnych traumatycznych przeżyć są tam ukryte niesamowite skarby.

Wewnętrzne dziecko to część, z której idą silne reakcje emocjonalne i którą trzeba umieć samej/samemu ukoić, i to z tego miejsca idzie nasza siła życiowa. Jeśli mamy szczęście mieć zasoby miłości z dzieciństwa, ta część cieszy się życiem, jest dobra i ufna oraz dostrzega piękno. Jeśli nie, potrzebujemy wsparcia z zewnątrz aby nauczyć się dbać o siebie i prowadzić siebie przez życie.

Moja praca polega często na odkrywaniu prawd z dzieciństwa i tego jak dzieciństwo wpływa na reakcje w teraźniejszości. Dla niektórych jest to zaskakujące, mają przekonanie, że skoro są dorośli, to nie mają w sobie już nic z dziecka. Błąd, jesteśmy tymi samymi osobami, ze wszystkimi naszymi doświadczeniami, więc również tymi z dzieciństwa. Efektem moje pracy jest moment, w którym osoba z trudnościami umie przeżywać emocje bez bycia nimi pochłoniętą. Gdy umie sobie wybaczać, gdy to się nie udaje, a co za tym idzie, umie wybaczać innym. Powoli pozbywamy się mułu nagromadzonego w dzieciństwie na złocie, jakim jest napęd do życia, siła i wiara. Pozbywamy się kamienia, który w środku skrywa diament.

Jeśli ktoś ma siłę przyjść do psychologa, być może będzie mieć siłę uratować dziecko w sobie z przeszłości, pokochać je, zamiast za życia je grzebać. Ma szansę uruchomić ukryty potencjał. 

Agnieszka

Artykuł Dzień dziecka pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Z uwagi na to, że mieszkamy na emigracji, a rodzice często pozostali w Polsce, to jeśli nie mamy możliwości spotkać się osobiście, święto to może być trudne.

Dzień Matki jest smutny też dla tych, którzy stracili swoje matki, bez względu na to, czy relacja z matką była raczej dobra niż raczej trudna. Ten czas to też ogromny ciężar dla tych z nas, które utraciły swoje dzieci i dla tych, które dzieci mieć nie mogą, chociaż bardzo by chciały.

Zapisz się na newsletter

I odbierz ode mnie kwestionariusz zadowolenia z życia

Zapisuję się

Loading…

Zapoznałam/em się z Polityką prywatności i zgadzam się na otrzymywanie newslettera.

Zapisuję się

Loading…

Dzięki!

Teraz kliknij w potwierdzenie, które dostałaś/eś mailem. 

Dzień Matki bywa ogromnie trudnym dniem dla tych, którzy zostali pozostawieni przez swoją matkę na początku swojego życia i byli wychowywani przez innych rodziców. Nie biologiczna mama może i była kochająca, ale nie była biologiczną matką. Ten dzień jest też trudny dla tych, których matka odrzucała wielokrotnie, mimo że była obok. A czasami zawiodła tak bardzo, że relacja z nią jest najbardziej bolesna ze wszystkich. Ci, którzy nie chcą nawet słyszeć o Dniu Matki, prawdopodobnie mieli najtrudniej.

Relacja

Relacja z Matką jako głównym opiekunem jest kluczowa w naszym rozwoju. To od niej uczymy się już od pierwszych dni życia, czy świat jest dobry i będzie spełniał nasze potrzeby, czy też będzie się jawił jako niebezpieczne, nieprzewidywalne miejsce. Relacja z matką potrafi być bardzo skomplikowana. Nie ma idealnych matek. Ale warto być matką świadomą swoich zasobów ale i ograniczeń. Dzięki temu jest szansa na budowanie lepszej relacji z dzieckiem. Bo to od matki zależy, jaka jest relacja między nią a dzieckiem. Zawsze. To ona odpowiada za to, czy jest zbudowana więź, a nie dziecko. Dlatego, gdy matka zgłasza się do mnie z problemem relacji z dzieckiem, pracuję z nią, nie z dzieckiem. Czasami przynosi to zaskakujące efekty.

Osoby które zgłaszają się z różnorakimi problemami z czasem odkrywają skąd biorą się ich trudności. Z reguły mają one początek w dzieciństwie i w relacji z matką. Nie zajmujemy się obwinianiem matek, zajmujemy się na terapii zrozumieniem tego, co się działo. To przynosi ulgę, a z czasem zmianę. 

Artykuł Dzień Matki – święto wszystkich mam pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Po wszystkim nie wierzysz, że mogłaś/mogłeś tak się zachować? Żałujesz, czujesz się winna/winny?

Przecież wiesz jak chcesz się zachowywać w trudnych sytuacjach. To dlaczego znów emocje poniosły Cię tak daleko i w nie pożądanym kierunku?

„Gadzi” mózg

Dzieje się tak, ponieważ pod wpływem stresu i silnych emocji twój mózg „wyłącza” korę przedczołową czyli krótko mówiąc część odpowiadającą za analizę i myślenie. To moment kiedy władzę przejmuje pierwotna tzw. gadzia część mózgu.

Gdy małe dziecko jest kojone w swoich emocjach przez zrównoważoną emocjonalnie mamę lub takiegoż tatę, gdy jest uczone od małego rozpoznawania i nazywania stanów emocjonalnych i akceptowania ich istnienia, uczy się, że swoje emocje można czuć i równocześnie rozumieć je. Buduje się połączenie emocji z myśleniem. Taki człowiek w życiu dorosłym rzadko miewa problemy z opanowaniem zachowania pod wpływem emocji. Jeśli nie miałaś/miałeś dość szczęścia, by doświadczyć takiego objęcia swoich emocji w dzieciństwie, potrzebujesz nauczyć się tego w dorosłym życiu.  

Co możesz zrobić, aby sobie pomóc?

Jedyne co musisz na początku zrobić, to odseparować się, wyjść z domu, wyjść z konfliktu, zostawić partnera czy dziecko w jego pokoju. To ważne, aby mózg mógł znów zacząć myśleć, i przestać reagować pierwotnie. Potrzebujesz być odłączoną/odłączonym od konfliktu 20 minut.

Jeśli to możliwe wyjdź z domu, przejdź się, oddychaj, napij się wody. Nie dzwoń, wyłącz telefon. Pozwól sobie na „ostygnięcie”. Po tym czasie warto przeanalizować co działo się z Tobą. Jakie myśli, emocje, reakcje na zachowanie czy słowa innej osoby wywołały „odłączenie” od myślenia i doprowadziły do silnej reakcji.

Aby nauczyć się trudnej sztuki opanowywania zachowania i nie ulegania emocjom w destrukcyjny sposób, trzeba to ćwiczyć i nie poddawać się. Jeśli masz potrzebę wsparcia w tym obszarze, koniecznie odezwij się do mnie. Sama tam byłam. Już umiem wyjść na czas. Pomogę i Tobie. 

Artykuł Oops!… I Did It Again – czyli rozbuchane emocje pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Z perspektywy czasu widzę, że zmiana to jedyny niezmienny element mojego życia, ale nie tylko mojego, twojego również. Nie ma sensu obawiać się zmian czy też robić wszystko, aby nas ominęły. Zmiany nadejdą same lub postaramy się je zaplanować i zrealizować. Zmiany pojawią się w naszym życiu tak czy inaczej, to co możemy zrobić to zwiększyć prawdopodobieństwo, aby działo się to na naszych warunkach. Możemy starać się nawigować życiem tak, by zdarzyło się w nim więcej ważnych dla nas rzeczy. Nie przygotujemy się na nieuniknione. Jednak zależy od nas więcej niż nam się wydaje. Pan Walkiewicz zachęca do marzeń, do realizowania planów, doświadczania życia. Zmienił moją perspektywę tak bardzo, że teraz przesyłam jego inspiracje dalej.

Ryzyko

Podsumować można te wykłady jako majstersztyk oratorski. Oprócz tego jest tam wiele psychologicznych prawd, które przekazane są w bardzo bezpośredni i zrozumiały sposób. Krótko mówiąc życie mamy jedno, gdy je zmieniamy, to dużo ryzykujemy, ale i jeszcze więcej zyskujemy. Przy czym zysk i wartość to nie zawsze to samo.

Marzenia są święte i nie podlegają ocenom i nie powinny podlegać negocjacjom ani z innymi, ani tym bardziej z samym sobą. Nie zmieniając życia w wybranym, czy nawet wymarzonym przez nas kierunku, nie zapobiegniemy niechcianym zmianom. Życie i tak się będzie zmieniać, w sobie tylko znanym kierunku, a bez naszej woli, chęci, siły i motywacji może tak pchane wiatrem zmian które same się zadziały, utknąć na mieliźnie.

Droga do dojrzałości

Do napisania tego postu natchnęła mnie sesja z jedną z moich klientek, która, chociaż niechętna, bo nieco przestraszona, rozpoczyna swoją drogę do dojrzałości. A według mnie, tak jak i według Pana Jacka, dojrzałość to życie na pełnej petardzie, cytując księdza Jana Kaczkowskiego, życie o którym wiemy, że kiedyś się skończy i ta wiedza nie przeszkadza nam żyć, przeciwnie, daje nam motywację i odwagę. Miłego słuchania

Agnieszka

Artykuł W drodze do dojrzałości pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Może trudno w to uwierzyć, ale żeby móc się zregenerować wystarczy odpowiednio długi, dobry sen i dbanie o to, by nie narażać się na przestymulowanie. Układ nerwowy potrzebuje aby o niego dbać.

Zapisz się na newsletter

I odbierz ode mnie kwestionariusz zadowolenia z życia

Zapisuję się

Loading…

Zapoznałam/em się z Polityką prywatności i zgadzam się na otrzymywanie newslettera.

Zapisuję się

Loading…

Dzięki!

Teraz kliknij w potwierdzenie, które dostałaś/eś mailem. 

Dobry sen

Sen sprawia że organizm regeneruje się. Dosłownie, naprawia zniszczenia. Nie sposób przecenić snu i jego roli.  

Kiedy oglądamy ekran telefonu przed snem, światło emitowane przez telefon sprawia, że nasz mózg „myśli”, że jest dzień. Organizm produkuje hormony, które pobudzają go do aktywności.

Proces naprawczy zostaje zatrzymany. Organizm szybciej się eksploatuje i starzeje. Zamień więc telefon na książkę i budzik :).

Pozbądź się przestymulowania

Rozdrażnienie, nerwowość, ból głowy, uczucie przytłoczenia. Tak objawia się przestymulowanie.

Jak to się dzieje że dorosły układ nerwowy się przestymulowuje?

Kiedy śpimy za krótko lub sen jest niskiej jakości, mamy za dużo bodźców. Każdego dnia za dużo korzystamy z ekranów, za dużo informacji pochłaniamy. Jesteśmy narażeni na zatłoczone i zbyt hałaśliwe środowisko życia. Gdy tak się dzieje, układ nerwowy się przeciąża, tak jak przeciążyć się może sieć elektryczna i mówiąc wprost „wywala nam korki”. Jesteśmy wtedy nerwowi, krzyczymy, reagujemy nadmiarowo, lub odwrotnie, „odcina” nas, przestajemy uczestniczyć w tym, co jest dookoła, a pocieszenia szukamy w jedzeniu, alkoholu i znowu w ekranie. Błędne koło.  

Jak można zregenerować swój układ nerwowy?

Warto wyjść z sytuacji, w której za dużo się dzieje:

• przestać pochłaniać treści internetowe,
• być w  kontakcie z naturą,
• robić sobie przerwy w byciu online – kilkugodzinne, lub całodniowe,
• zostawiać telefon w domu,
• przebywać w ciszy jak najczęściej, pobyć samej/samemu przez jakiś czas.

Proste sposoby, prawda? Może spróbujesz?

Artykuł Sen i cisza – bezpłatne i zawsze dostępne remedium na starość pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.