Kiedy jesteśmy zmęczeni, przeciążeni obowiązkami i nadmiarem bodźców, łatwiej tracimy cierpliwość. Zwykłe pytanie może nas irytować, a niewielki problem wywołać nieproporcjonalnie silną reakcję.

Dlatego warto regularnie dbać o swój dobrostan psychiczny. Tak jak codzienne mycie zębów pomaga zapobiegać problemom z uzębieniem, tak codzienne dbanie o siebie może zmniejszać ryzyko przeciążenia emocjonalnego.

Nie musimy koniecznie medytować, chociaż medytacja może być bardzo pomocna. Istnieje wiele prostych sposobów na to, by zadbać o siebie.

Jak poprawić samoregulację emocjonalną?

• Cisza i ograniczenie bodźców – nie każdą wolną chwilę musimy wypełniać muzyką, rozmową czy kolejnym zadaniem. Chwile ciszy pomagają nam odpocząć i zauważyć własne potrzeby.
• Mniej telefonu i scrollowania – ograniczenie mediów społecznościowych, wyłączenie powiadomień i niebranie telefonu do sypialni mogą ułatwić odpoczynek i poprawić higienę snu.
• Hobby bez presji – rysowanie, czytanie książek, praca w ogrodzie czy tworzenie prac plastycznych z dzieckiem pozwalają oderwać się od codziennych obowiązków.
• Rozpoznawanie sygnałów przeciążenia – rozdrażnienie, napięcie mięśni czy trudności z koncentracją mogą sygnalizować, że potrzebujemy odpoczynku.
• Bliskość i dotyk – przytulanie bliskiej osoby lub zwierzaka może wspierać poczucie bezpieczeństwa i pomagać w obniżaniu napięcia.

Dlaczego samoregulacja jest ważna w relacjach z dziećmi?

Dzieci uczą się regulować emocje między innymi poprzez relację z dorosłym. Kiedy rodzic potrafi zauważyć własne napięcie i zareagować spokojniej, daje dziecku przykład, jak radzić sobie z trudnymi emocjami. Nie oznacza to, że musimy być spokojni przez cały czas. Ważne jest również naprawianie relacji po trudnych sytuacjach.

Z perspektywy psychologicznej dbanie o siebie nie jest egoizmem. Pomaga nam lepiej radzić sobie ze stresem, budować zdrowsze relacje i wspierać rozwój emocjonalny dziecka.

Agnieszka

Artykuł Samoregulacja emocjonalna – jak zadbać o siebie i swoje relacje? pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

W rozmowach ze mną kobiety opowiadają o sytuacjach, w których ich partnerzy nie potrafią czegoś zrobić, zapominają o obowiązkach lub wykonują je tak niedbale, że ostatecznie kobiety przejmują je na siebie. Z czasem pojawia się u kobiety zmęczenie, frustracja i poczucie, że są odpowiedzialne nie tylko za dom i rodzinę, ale również za funkcjonowanie drugiego dorosłego człowieka. To prowadzi do wypalenia, przeciążenia. 

Zjawisko zwane zamierzoną niekompetencję (weaponised incompetence) polaga na wykorzystywaniu deklarowanego braku umiejętności do unikania obowiązków i przenoszenia odpowiedzialności na drugą osobę.

Nie bez znaczenia jest sposób, w jaki wychowujemy dziewczynki i chłopców. Dziewczynki częściej uczy się troski o innych, przewidywania potrzeb, pomagania i dbania o porządek. Od chłopców częściej oczekuje się samodzielności w innych obszarach, a obowiązki domowe czy opiekuńcze bywają traktowane jako coś, czego mogą nauczyć się później – albo czym zajmie się ktoś inny. Oczywiście nie dotyczy to wszystkich rodzin, ale takie wzorce nadal są obecne w naszym społeczeństwie.

Warto jednak odróżnić rzeczywisty brak umiejętności od celowego unikania odpowiedzialności. Problemem nie jest to, że ktoś czegoś nie potrafi. Problem zaczyna się wtedy, gdy nie chce się nauczyć. Osoba, której zależy na partnerze i równości w związku, podejmuje próby, pyta, szuka rozwiązań i stopniowo przejmuje odpowiedzialność. 

Jeśli jednak jedna osoba konsekwentnie uchyla się od obowiązków, a druga zostaje zmuszona do przejmowania ich wszystkich, powstaje nierówność, która niszczy relację. Gdy zachowanie to jest celowym, powtarzalnym sposobem wykorzystywania partnerki, obciążania jej i odbierania jej przestrzeni na własne potrzeby, może stanowić formę przemocy psychicznej.

Kiedy staje się to formą przemocy?

Nierówny podział obowiązków nie jest automatycznie przemocą. Jednak gdy celowe unikanie odpowiedzialności łączy się z manipulacją, lekceważeniem, wzbudzaniem poczucia winy lub wykorzystywaniem partnerki do tego stopnia, że traci ona możliwość odpoczynku i decydowania o własnym czasie, może stanowić element przemocy psychicznej.

Związek nie powinien wymagać od jednej osoby, by była jednocześnie partnerką, organizatorką życia rodzinnego, nauczycielką i opiekunką dorosłego człowieka. Dojrzałość nie polega na tym, że wszystko potrafimy. Polega na tym, że jesteśmy gotowi się uczyć i wspólnie ponosić odpowiedzialność za życie, które tworzymy.

Agnieszka

Artykuł Zamierzona niekompetencja – kiedy bezradność staje się sposobem unikania odpowiedzialności pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Jak rozpoznać zajadanie stresu?

Głód emocjonalny zwykle pojawia się nagle. Często towarzyszy mu silna ochota na konkretny produkt – najczęściej słodycze, chipsy lub inne przekąski. Po jedzeniu można poczuć chwilową poprawę nastroju, ale po pewnym czasie napięcie wraca. Nierzadko pojawiają się również wyrzuty sumienia, poczucie utraty kontroli lub niezadowolenie z własnego zachowania.

Dlaczego stres wpływa na jedzenie?

Z mojej wiedzy wynika, że przewlekły stres może zwiększać poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu. To właśnie on często odpowiada za większy apetyt i ochotę na wysokokaloryczne produkty. Jedzenie staje się wtedy szybkim sposobem na poprawę samopoczucia. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy regularnie wykorzystywać je do regulowania emocji.

Co możesz zrobić?

Jeśli zauważasz u siebie zajadanie stresu, warto zacząć od małych kroków:

• Zatrzymaj się na moment i zastanów, czy odczuwasz głód fizyczny, czy raczej emocjonalny.
• Spróbuj nazwać emocję, której aktualnie doświadczasz.
• Zwróć uwagę, w jakich sytuacjach najczęściej pojawia się potrzeba podjadania.
• Dbaj o regularne posiłki i nie dopuszczaj do dużego głodu.
• Poszukaj innych sposobów rozładowania napięcia, takich jak spacer, rozmowa z bliską osobą, aktywność fizyczna czy ćwiczenia oddechowe.
• Pamiętaj o odpoczynku i odpowiedniej ilości snu.
• Traktuj siebie z życzliwością – nadmierna samokrytyka zwykle nie pomaga.

Jeżeli zajadanie stresu zdarza się często i zaczyna wpływać na Twoje samopoczucie, zdrowie lub relację z jedzeniem, warto skorzystać ze wsparcia psychologa. Zrozumienie przyczyn tego mechanizmu jest pierwszym krokiem do trwałej zmiany i lepszego radzenia sobie z emocjami.

Artykuł Zajadanie stresu – dlaczego się pojawia i jak sobie z nim radzić? pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Często rzeczywiście prowadzi to do szybkiej utraty kilogramów. Jednak, nomen omen, bywa to droga donikąd, kończąca się efektem jo-jo i frustracją.

Znacznie bardziej racjonalnym podejściem, które daje efekty na lata, a nie tylko na jedno lato, jest psychodietetyka.

Jako (prawie już) absolwentka tego kierunku i przyszła psychodietetyczka, z chęcią przybliżę to podejście.

Czym jest psychodietetyka?

Psychodietetyka to interdyscyplinarna dziedzina nauki, łącząca wiedzę z zakresu psychologii oraz dietetyki. Jej głównym celem jest zrozumienie, w jaki sposób emocje, nawyki, przekonania i styl życia wpływają na sposób odżywiania oraz relację człowieka z jedzeniem.

W przeciwieństwie do tradycyjnego podejścia dietetycznego, które koncentruje się głównie na kaloriach i składnikach odżywczych, psychodietetyka uwzględnia również aspekty psychiczne i behawioralne.

Z czym pracuje psychodietetyka?

Psychodietetyka zajmuje się m.in. takimi trudnościami jak:

• jedzenie emocjonalne,
• napadowe objadanie się,
• brak motywacji do zmiany nawyków żywieniowych,
• trudności w utrzymaniu zdrowych nawyków.

Wiele osób sięga po jedzenie nie z powodu głodu fizjologicznego, lecz w odpowiedzi na stres, smutek, nudę czy zmęczenie. Psychodietetyk pomaga rozpoznać te mechanizmy i wypracować zdrowsze sposoby radzenia sobie z emocjami.

Zmiana relacji z jedzeniem – klucz do trwałych efektów

Istotnym elementem pracy psychodietetycznej jest zmiana sposobu myślenia o jedzeniu. Zamiast restrykcyjnych diet i zakazów promuje się świadome jedzenie, uważność oraz budowanie trwałych, realistycznych nawyków.

Kluczowe znaczenie ma także wzmacnianie motywacji wewnętrznej oraz poczucia sprawczości. To właśnie te elementy znacząco zwiększają szanse na długotrwałe efekty.

Dla kogo jest psychodietetyka?

Psychodietetyka znajduje zastosowanie nie tylko w redukcji i utrzymaniu zdrowej masy ciała. Wspiera również:

• osoby zmagające się z zaburzeniami odżywiania,
• osoby chcące poprawić relację z jedzeniem,
• wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć swoje nawyki żywieniowe.

To podejście może być pomocne zarówno dla osób z nadwagą, jak i dla tych, które chcą zadbać o swój dobrostan psychiczny i zdrowie w sposób bardziej świadomy.

Podsumowanie

Psychodietetyka to holistyczne podejście do żywienia, które uwzględnia zarówno ciało, jak i umysł. Dzięki temu możliwe jest nie tylko osiągnięcie celów zdrowotnych, ale przede wszystkim trwała zmiana stylu życia i poprawa jakości życia.

Jeśli czujesz, że to podejście jest Ci bliskie i chcesz przyjrzeć się swojej relacji z jedzeniem w spokojnej, wspierającej atmosferze, zapraszam Cię na konsultacje psychodietetyczne. Razem poszukamy rozwiązań dopasowanych do Ciebie i Twojego życia.

Agnieszka

Artykuł Idzie wiosna – co naprawdę działa na odchudzanie? pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Polsko-brytyjski dom przed świętami

W polsko-brytyjskich domach zaczyna się wtedy mały kulturowy taniec. Dzieci pytają, kiedy właściwie przychodzi Mikołaj: 6 grudnia, w Wigilię, czy 25 grudnia rano? I w sumie najlepiej, żeby trzy razy, bo tradycja tradycją, ale prezenty to rzecz ważna. W szkołach brytyjskich rusza produkcja kartek świątecznych i listów do Santa, a w domach pachnie pierniczkami, które – w teorii – mają być prezentem dla nauczycieli, a w praktyce znikają po godzinie, bo ktoś „tylko spróbował jednego”.

Pierniczki to zresztą pole do narodowej współpracy. Brytyjskie dzieci z entuzjazmem lukrują polskie serduszka, a polskie dzieci dopytują, czemu Gingerbread Man wygląda, jakby uciekł z bajki. W tle słychać mieszankę kolęd i „Last Christmas”, a na stole spotykają się pierogi, mince pies i pudding, którego skład nadal pozostaje tajemnicą.

Kto co udaje?

Wieczorami rodzice udają, że nie widzą, jak dzieci śledzą „Elf on the Shelf”, a dzieci udają, że wierzą, iż elf naprawdę się rusza. W tym całym zamieszaniu jedno jest pewne – niezależnie od tego, czy śpiewamy „Cichą noc” czy „Jingle Bells”, święta w wersji polsko-brytyjskiej to cudowny chaos pełen śmiechu, lukru i magii. Bo nic tak nie łączy kultur, jak wspólne oczekiwanie na Mikołaja — nawet jeśli każdy czeka na swojego.

Agnieszka

Artykuł Idą Święta pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Emigracja czy dom?

Na szczęście w pewnym momencie zrozumiałam i poczułam, że przynależę do obu światów. Mam dwa domy. Dwa kraje, dwie mentalności, dwie tradycje spotykają się we mnie i w mojej rodzinie tworząc niepowtarzalną układankę. Żeby dojść do tego momentu musiałam zrozumieć i zaakceptować fakt, że nie jestem puzzlem z żadnej z tych układanek, a jestem częścią układanki, którą sama tworzę. Dom to dla mnie uczucie przynależności do świata w którym żyję, do przyrody, do ludzi których kocham i do tych, z którymi pracuję. Dom to moje poczucie bezpieczeństwa wynikające z poczucia kim jestem. I z akceptacji że jestem inna niż kiedyś, a kiedyś będę inna niż teraz. I to jest w porządku.

Mój świat

Na co dzień dom to ciepła kawa rano, którą i tak w trybie ‘morning run’ dopijam już zimną. Dom to bałagan i chaos porozrzucanych zabawek i zgoda na to, że teraz najważniejsze jest zdobienie pierniczków z moją córką. Dom, to mężczyzna, którego wybrałam i którego kocham i który nie jest idealny. Także dom to moje rośliny, którymi się otaczam, to mata do jogi, na której jestem z moim ciałem, to ulubiony obrus na naszym stole. Dom, który stworzyłam wokół siebie jest namacalny i jest ze mną teraz. Jest ważny, nadaje strukturę mojemu życiu. Ale zawsze chcę pamiętać, że prawdziwym domem dla siebie jestem ja sama, moje wewnętrzne poczucie integralności. Ponieważ przeszłam tą długą drogę i wiem, że jest możliwa do przejścia z chęcią towarzyszę w tej drodze innym.

Agnieszka

Artykuł Dom – co oznacza dla Ciebie być w domu? pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Halloween a Święto Zmarłych

Z jednej strony brytyjski Halloween zaprasza do lekkości, zabawy, dystansu do wszystkiego co straszne, również do śmierci. Dzieci w przebraniach biegają po ulicach, zbierają cukierki, a dorośli mają pretekst do imprezy. Z drugiej strony polskie Święto Zmarłych to czas refleksji, powagi, wspomnień i zadumy…

Z psychologicznego punktu widzenia oba święta mają sens. Halloween oswaja nas ze strachem, daje poczucie wspólnoty i odrobinę dystansu do tematu śmierci, nawet pewnego rodzaju obśmianie jej, bo trudno bać się śmierci, kiedy wygląda jak sąsiad w masce z Tesco. Dzień Zaduszny z to przypomina o więzi z tymi, których już nie ma, ale też o tradycji w której wyrastaliśmy, a to ma ogromne znaczenie dla naszej osobistej, jak i narodowej tożsamości.

Wybór

Może więc nie warto wybierać między dynią a chryzantemą? Można postawić znicz na pobliskim cmentarzu, a potem iść na imprezę w przebraniu wiedźmy. Można wyciąć dynię i zapłakać z nostalgii, można powspominać babcię i przy okazji kupić świeczkę zapachową o nazwie „Haunted Forest”.

Łączenie obu tradycji, branie z każdej z nich tego, co jest dla nas dobre, z humorem i dystansem sprawia, że jest nam łatwiej żyć w innym kraju, w innej kulturze. W końcu kto, jak nie my, potrafi w tym samym tygodniu wzruszyć się przy grobie i wygrać konkurs na najlepszy kostium ducha?

Agnieszka

Artykuł Halloween czy Święto Zmarłych – czyli dynia kontra chryzantema pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Dzieci, które doświadczają wsparcia i miłości ze strony ojca, są bardziej odporne na stres, mają lepsze wyniki w nauce i są mniej narażone na problemy emocjonalne oraz behawioralne.

Ojciec wpływa pozytywnie na relację z dzieckiem poprzez takie oddziaływania jak:

• Modelowanie zachowań: Ojciec często staje się wzorem do naśladowania. Poprzez swoje zachowanie pokazuje, jak radzić sobie z różnymi sytuacjami życiowymi, jak traktować innych ludzi, a także jak rozwiązywać konflikty.
• Wsparcie emocjonalne: Zainteresowanie tym, co dziecko ma do powiedzenia, zadawanie pytań i okazywanie empatii wzmacnia poczucie wartości dziecka. Okazywanie uczuć, przytulanie, ciepłe słowa i pocieszenie w trudnych chwilach pomagają dzieciom radzić sobie z emocjami. Choć zarówno ojciec, jak i matka oferują wsparcie emocjonalne, ojcowie często robią to w sposób bardziej ukierunkowany na rozwiązywanie problemów. Dzieci mogą czerpać z tego modelu podejście do radzenia sobie z trudnościami i wyzwaniami.
• Czas spędzany z dziećmi: Tata często angażuje dzieci w aktywności fizyczne, sport i zabawy, które uczą współpracy, rywalizacji i radzenia sobie z porażkami. Regularne wspólne chwile, takie jak gra w piłkę, wspólne spacery czy wspólne posiłki, budują więź między ojcem a dzieckiem oraz poczucie bezpieczeństwa.
• Stawianie granic i dyscyplina: Ojciec może być bardziej skłonny do egzekwowania zasad, co uczy dzieci odpowiedzialności i konsekwencji swoich działań. Ustalanie i przestrzeganie zasad, które pomagają dzieciom zrozumieć, czego się od nich oczekuje i jakie są konsekwencje ich działań jest kluczowe dla funkcjonowania w społeczeństwie. Ważne aby robić to bez przemocy słownej czy krzyku. Asertywnie, nie agresywnie.
• Zachęcanie do niezależności i rozwoju: Ojciec często stara się promować samodzielność, co pomaga dzieciom rozwijać pewność siebie i umiejętność podejmowania decyzji. Zachęcanie do nauki, rozwijania zainteresowań i pasji to też ważna rola ojca.

Warto przyjrzeć się poniższym przykładom, które nie sprzyjają lub wręcz uniemożliwiają dobrą relację z dzieckiem:

• Nieobecność: Fizyczna lub emocjonalna nieobecność ojca może prowadzić do poczucia odrzucenia i braku wsparcia, co negatywnie wpływa na rozwój emocjonalny dziecka.
• Krytyka i brak uznania: Ciągła krytyka, brak pochwał i uznania dziecka mogą obniżać jego poczucie własnej wartości.
• Niewłaściwe wzorce: Niewłaściwe zachowania, takie jak agresja i uzależnienia ranią dzieci tak bardzo, że praktycznie przekreślają bliskość między ojcem a dzieckiem.
• Nierówne traktowanie: Faworyzowanie jednego z rodzeństwa lub okazywanie surowości wobec innego może prowadzić do konfliktów rodzinnych i poczucia niesprawiedliwości.
• Brak wsparcia emocjonalnego: Niezdolność do okazywania emocji i wsparcia w trudnych momentach życia dziecka prowadzi do trudności w radzeniu sobie z własnymi emocjami.

Podsumowując: relacja z ojcem odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu zdrowia psychicznego dziecka. Tata, który jest obecny, wspierający i empatyczny, tworzy fundamenty dla zdrowego rozwoju emocjonalnego i społecznego swojego dziecka. Z kolei negatywne zachowania mogą prowadzić do długotrwałych problemów psychicznych i emocjonalnych. Dlatego tak ważne jest, aby ojcowie byli świadomi swojego wpływu i dążyli do budowania pozytywnych relacji ze swoimi dziećmi.

Artykuł Ojciec, tata, tatuś pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

To, co dzieje się z głową, działa na ciało. Głowa karze wstawać, gdy dzwoni budzik, to ciało wstaje nawet jakby jeszcze chciało pospać. To głowa karze pracować kilkanaście godzin mimo zmęczenia, to ciało robi to, co musi, bo głowa kazała. Głowa karze ciału biegać maratony, to ciało się poddaje i jak ten niewolnik spełnia coraz to bardziej ambitne cele wyprodukowane przez głowę.

Zapisz się na newsletter

I odbierz ode mnie kwestionariusz zadowolenia z życia

Zapisuję się

Loading…

Zapoznałam/em się z Polityką prywatności i zgadzam się na otrzymywanie newslettera.

Zapisuję się

Loading…

Dzięki!

Teraz kliknij w potwierdzenie, które dostałaś/eś mailem. 

Gdy jest na głowie za dużo

Do czego to prowadzi? Masz za dużo na głowie, zadania kłębią się w myślach i zupełnie nie wiesz za co się złapać, a noce są nieprzespane. Tymczasem szybko łapie Cię przeziębienie, bolą plecy, albo stawy, może wypadają włosy, pojawiają się problemy z sercem, z układem pokarmowym, może dzieje się nawet coś bardziej poważnego.

Dlaczego zalecam badania krwi na konsultacji chociaż jestem psychologiem, a nie lekarzem?

Jest to potrzebne aby wykluczyć, że problemy klienta biorą się w prostej linii z zaburzeń somatycznych. Daje to też impuls, by zająć się ciałem, uzupełnić niedobory witamin czy minerałów, czy też uregulować hormony, zacząć dbać o sen, odżywianie, ruch.

Zadbaj o siebie

Jestem gorącą zwolenniczką holistycznego, czyli całościowego podejścia. Ciało i jego stan wpływają na to, jak się czujemy. Dobry sen, spacery i inne formy dbania o ciało jak ćwiczenia, świadomy odpoczynek, to wszystko wpływa na nasze samopoczucie.

Ten, kto próbuje dotrzeć do siebie poprzez ciało i ciału dać pierwszeństwo gdy jest zmęczone, głodne lub spragnione ruchu ten wie, że głowa postawiona na drugim planie od czasu do czasu odpuszcza i daje doświadczać życie.

Agnieszka

Artykuł Co to znaczy, że objawy są psychosomatyczne? pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Dziś świętuję Dzień Dziecka, nie tylko dlatego że mam dziecko, ale też dlatego, że pamiętam, że w jakiejś części wciąż jestem dzieckiem.  Nie zapominam o moim wewnętrznym dziecku, małej dziewczynce, która też lubi bajki, lubi układać klocki, a nader wszystko uwielbia rysować i malować. Gdy takie aktywności z moją córką mnie męczą, wiem, że zwyczajnie potrzebuję odpoczynku, a nie, że jestem beznadziejną mamą.

Zapisz się na newsletter

I odbierz ode mnie kwestionariusz zadowolenia z życia

Zapisuję się

Loading…

Zapoznałam/em się z Polityką prywatności i zgadzam się na otrzymywanie newslettera.

Zapisuję się

Loading…

Dzięki!

Teraz kliknij w potwierdzenie, które dostałaś/eś mailem. 

Wewnętrzne dziecko

Wewnętrzne dziecko to nie jakiś wydumany byt, to my. Tak często oddzielamy się od siebie samych z dzieciństwa, zapominając o sobie z przeszłości. To odcięcie prowadzi do trudności w życiu, bo oprócz trudnych traumatycznych przeżyć są tam ukryte niesamowite skarby.

Wewnętrzne dziecko to część, z której idą silne reakcje emocjonalne i którą trzeba umieć samej/samemu ukoić, i to z tego miejsca idzie nasza siła życiowa. Jeśli mamy szczęście mieć zasoby miłości z dzieciństwa, ta część cieszy się życiem, jest dobra i ufna oraz dostrzega piękno. Jeśli nie, potrzebujemy wsparcia z zewnątrz aby nauczyć się dbać o siebie i prowadzić siebie przez życie.

Moja praca polega często na odkrywaniu prawd z dzieciństwa i tego jak dzieciństwo wpływa na reakcje w teraźniejszości. Dla niektórych jest to zaskakujące, mają przekonanie, że skoro są dorośli, to nie mają w sobie już nic z dziecka. Błąd, jesteśmy tymi samymi osobami, ze wszystkimi naszymi doświadczeniami, więc również tymi z dzieciństwa. Efektem moje pracy jest moment, w którym osoba z trudnościami umie przeżywać emocje bez bycia nimi pochłoniętą. Gdy umie sobie wybaczać, gdy to się nie udaje, a co za tym idzie, umie wybaczać innym. Powoli pozbywamy się mułu nagromadzonego w dzieciństwie na złocie, jakim jest napęd do życia, siła i wiara. Pozbywamy się kamienia, który w środku skrywa diament.

Jeśli ktoś ma siłę przyjść do psychologa, być może będzie mieć siłę uratować dziecko w sobie z przeszłości, pokochać je, zamiast za życia je grzebać. Ma szansę uruchomić ukryty potencjał. 

Agnieszka

Artykuł Dzień dziecka pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.