Jak rozpoznać zajadanie stresu?

Głód emocjonalny zwykle pojawia się nagle. Często towarzyszy mu silna ochota na konkretny produkt – najczęściej słodycze, chipsy lub inne przekąski. Po jedzeniu można poczuć chwilową poprawę nastroju, ale po pewnym czasie napięcie wraca. Nierzadko pojawiają się również wyrzuty sumienia, poczucie utraty kontroli lub niezadowolenie z własnego zachowania.

Dlaczego stres wpływa na jedzenie?

Z mojej wiedzy wynika, że przewlekły stres może zwiększać poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu. To właśnie on często odpowiada za większy apetyt i ochotę na wysokokaloryczne produkty. Jedzenie staje się wtedy szybkim sposobem na poprawę samopoczucia. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy regularnie wykorzystywać je do regulowania emocji.

Co możesz zrobić?

Jeśli zauważasz u siebie zajadanie stresu, warto zacząć od małych kroków:

• Zatrzymaj się na moment i zastanów, czy odczuwasz głód fizyczny, czy raczej emocjonalny.
• Spróbuj nazwać emocję, której aktualnie doświadczasz.
• Zwróć uwagę, w jakich sytuacjach najczęściej pojawia się potrzeba podjadania.
• Dbaj o regularne posiłki i nie dopuszczaj do dużego głodu.
• Poszukaj innych sposobów rozładowania napięcia, takich jak spacer, rozmowa z bliską osobą, aktywność fizyczna czy ćwiczenia oddechowe.
• Pamiętaj o odpoczynku i odpowiedniej ilości snu.
• Traktuj siebie z życzliwością – nadmierna samokrytyka zwykle nie pomaga.

Jeżeli zajadanie stresu zdarza się często i zaczyna wpływać na Twoje samopoczucie, zdrowie lub relację z jedzeniem, warto skorzystać ze wsparcia psychologa. Zrozumienie przyczyn tego mechanizmu jest pierwszym krokiem do trwałej zmiany i lepszego radzenia sobie z emocjami.

Artykuł Zajadanie stresu – dlaczego się pojawia i jak sobie z nim radzić? pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.

Polsko-brytyjski dom przed świętami

W polsko-brytyjskich domach zaczyna się wtedy mały kulturowy taniec. Dzieci pytają, kiedy właściwie przychodzi Mikołaj: 6 grudnia, w Wigilię, czy 25 grudnia rano? I w sumie najlepiej, żeby trzy razy, bo tradycja tradycją, ale prezenty to rzecz ważna. W szkołach brytyjskich rusza produkcja kartek świątecznych i listów do Santa, a w domach pachnie pierniczkami, które – w teorii – mają być prezentem dla nauczycieli, a w praktyce znikają po godzinie, bo ktoś „tylko spróbował jednego”.

Pierniczki to zresztą pole do narodowej współpracy. Brytyjskie dzieci z entuzjazmem lukrują polskie serduszka, a polskie dzieci dopytują, czemu Gingerbread Man wygląda, jakby uciekł z bajki. W tle słychać mieszankę kolęd i „Last Christmas”, a na stole spotykają się pierogi, mince pies i pudding, którego skład nadal pozostaje tajemnicą.

Kto co udaje?

Wieczorami rodzice udają, że nie widzą, jak dzieci śledzą „Elf on the Shelf”, a dzieci udają, że wierzą, iż elf naprawdę się rusza. W tym całym zamieszaniu jedno jest pewne – niezależnie od tego, czy śpiewamy „Cichą noc” czy „Jingle Bells”, święta w wersji polsko-brytyjskiej to cudowny chaos pełen śmiechu, lukru i magii. Bo nic tak nie łączy kultur, jak wspólne oczekiwanie na Mikołaja — nawet jeśli każdy czeka na swojego.

Agnieszka

Artykuł Idą Święta pochodzi z serwisu Agnieszka Michalska.